LajmePersonazhPoezi

POEZI nga ENRIETA SINA, Shkrimtare,

SIKUR….

 

Sikur të thërrisja vitet që mu larguan

E toka të mblidhej një grusht i butë

Do të vizatoja portretin tënd

Të nxirrja prej aty

Por, a do të mund?!

 

Sikur të bëhesha erë e aty të mbrija

Ku ti thurr vargje plot melodi

Do të puthja aq lehtë

E do besoja

Se era sundon çdo njeri!

 

Sikur të isha zog në rrugën tënde

Do fluturoja si e marrë

Ti i habitur do më prekje pendet

Do hiqje gjilpërën magjike

E do pyesje:

Kush të solli vallë?

 

Sikur..sikur një ditë të jetë ndryshe

Vetëm një ditë në jetë

Do strukesha në zemrën tënde

Në dashurinë që më vret…

 

 

 

LERMË TË QETË…

 

O botë që egër hedh shikimin, pa ditur pse, pa ditur ku?

Përse ma prek e rrit trishtimin, kur unë i shoh sytë e tu

Në jetë kam ecur e menduar në një kuadrat për regullsi

E ti prap vëngër më ke vështruar të mos kërkoj aspak liri

 

Paçka se hiqesh zonjë e madhe dhe ndodh të qeshësh kur ti do

Edhe kur sytë e vdekjes ngjalle, qeshe me lotët që dha ajo

U rrita në një prehër jete me dashuri nën erë dhe shi

Por, ajo streh dhe pse brinjëthyer ty botë nuk të kish zili

 

Do desha të rendja pa pyetur në rrugë e shtete pa kufi

E krahët të nderja nder dete e frymën ta gjeja tek ti

Por e gabuar tjetër kohë mu shfaq nga ty, o botë e marrë

Përse s’më le të qetë në kohë, k’të liri kurrë s’e kam parë

 

Unë jam thjesht qeliza jote, që sot ec rrugëve nën shi

E ndalem kur shoh ditë pranvere, ku gjej pak, pak lumturi

Një ditë nga ty do të largohem por e penduar nga kjo jetë

Ti botë që sundon në shekuj çdo zemër të lutem lere të qetë

 

Se Zoti desh që tek ty mbrita, me sy si qielli plot kaltërsi

Vështrimi Botë tek ty e rrita por jo pa lot mes reve gri

I vetmi që i dha dritë syve ishte për mua veç një Zot

Në emër të tij, më lerë të qetë që mos të derdh kurrë lot

 

Një ditë e ti do jesh krejt ndryshe, kur qielli re mos të ketë

E toka të rrit gjelbërimin e çdo qelizë e lirë të jetë

Do qeshin fëmijët nëpër parqe e zogjtë mbushur cicërim’

Njerëzit e zogjtë e gjithë qiellit do kenë të tyre lirinë.

 

PËRHERË NDRYSHE…

Kjo zhurmë rrugullisjeje nuk largohet

Dhe kur qëndroj në majë të malit

Apo nën streh të natës

E tillë ka vite që jeton tek unë

Askush nuk e ndali,s’mundi dot

As kujtimet, dashuria apo urrejtja

Përherë ndryshe mbrin ndjenja

E spërkatur shumë herë nga vetvetja

Pa lënë hije që dikush të ulet

Vetëm gënjeshtra vishet bukur

Por, s’mund të largoj ligësinë

Në sytë e kohës që më mban

Fjala “Të dua!”, më vjen papritur

E skeletosur , mbuluar me gjethe vjeshte

E dimrit i shoh lakuriqsinë

Kështu e bindur vesh vetminë

Një pelerinë me fije shpirti

E s’lë askush atë ta prek…

E ledhaton me rreze Hëna

E vetmja mike që e dua

Një miqësi që kurrë

S’të vret!

 

 

NJË NËNË E VETMUAR

 

Si pema e dalë rrënjësh, hedhur nga rrjedha

Qëndron duke pritur një dorë ta ngre

Po rrënjët shpërndarë mbeten në Diell

Pengu i një jete të mjerë nën re

 

Ku janë fëmijët?

Ku është dritë e ditës?

Ku është këngë e mbrëmjes?

Ka vite që më kjo nënë nuk i dëgjon

Me zemër të vrarë kaq shumë nga vetmia

Jetën e saj zë mallkon…

 

Si natë e verbuar, pa Hënë dhe pa yje

Ndjen gjoksit gërhitje që çjerr

Me duart që zgjat mëngjesit në lindje

Pret rrezja mbi fytyrë t’i bjerë

 

Ta ngroh agimi

Agime dhuroi

Fëmijëve një jetë nëne dha’

Tani, krejt e vetme qëndron në prag dere

Dhe pret e malluar ata…

 

Kaluan muaj dhe vite kaluan

Errësira i mbulon sytë

Një zë vjen nga larg”Nënë më prit!”

Po sheh më në fund ajo dritë…

 

Një nënë e vetmuar largon mjerimin

Me zërin e birit dritëplotë

Një tingull, një fjalë troket sot qiellit

Dhe fshin fare lehtë kaq shumë lot…

 

Si pema dalë rrënjësh, hedhur nga rrjedha

Tek pragu i derës, pret birin ta ngre

Lut Zotin për lajmin që mbrin nga larg

Dhe ndihet një nënë e re.

 

 

 

 

KJO DHIMBJE

 

Kjo është dhimbje…është mohim i bukurisë

Ta shkel, nuk mundem nuk kam forcë, jam mpirë

Zhurma e djeshme orëve kur qëndronim tok

Po fle, mbuluar, me krahët e shtrirë nxirrë

 

Zgjoje!, të them…ç’është ky gjumë i gjatë

Ku janë fjalët, cicërimat në pranverën e lulëzuar

Shpirtrat, me mijëra shpirtra pse ngjitur qiellit janë

Mos toka ku u lindëm nga mëkatet është rënduar?!

 

Ti hesht, më vështron ftohtë, shikon qiellin lart

Yje nuk ka, errësira këtë mbrëmje mjerimi ka sunduar

Atëherë brenda vehtes trokas me forcë shpirti trokas

Kërkoj patjetër të ndjejë të djeshmen të jet’ zgjuar

 

Në dhomë jam e vetme në këtë mesnatë pa gjumë

Më zhurmon e djeshmja në mëndje dhe shpirt e kam

Tek vetja e kërkoj ta shoh, por më kot, ethet vërshojnë

Qelizat e lëkurës shpojnë si unë të pafuqishme janë

 

Ato zëra jete, ato buzëqeshje fëmijësh, atë kaltërsi

Kush , kush egërsisht nga e sotmja tokës, qiellit ia ka larguar

Të moshuarit përloten mbyllur shtëpive në vetmi

E lusin Zotin, mos të vdesin para se malli t’i ketë verbuar

 

Jeta dhe vdekja janë tashmë aq shumë pranë

Sa harron loti, lotin tjetër mbi faqe të përcjell

Një virus përbindësh përhapur mbi tokë si kasapanë

Vrapon nëpër shtete, pa mëshirë, vdekje mbjell

 

Mos është ky mallkim sepse mëkatet u përhapën

Tek të gjithë, kush më pak e më shumë pa njohur kufi

E mbeti fjala e bekuar e Zotit në sy të diellit duke vështruar

Këtë mjegull ligësie, pabesi që po rritej nga djalli i zi

 

Rrugët janë pa jetë, shoh ndonjë pemë të përkundet

Mbi asfalt dhe gjurmët e kohës askund nuk duken më

O Zot! Ngre sytë e përlotur qiellit e bërtas se ndofta ëngjëjt

Këtë lutje përcjellin si miljona botës, me lot dhe plot zë

 

Harrove gjithçka njeri, grua, familje, fëmijë e miqësi

Mendove se me milionat grabitur në jet’ turbulluar

Kishe gjetur Parajsën dhe mund të sundoje gjithësinë

Harrove se kishe ardhur në jetë nga Krijuesi për t’u larguar

 

Lotët e të mjerëve e mbuluan qiellin nga varfëria

Lotët e kripur të nënave i thanë pemët e lulet në jetë

Ku u shkoi vajza, djali, ku shkoi respekti, dashuria

Jetë aventurë, vrasje,dhunë,luftë, çdo gjë e shkretë?

 

Diku në mes errësirës qiellit shikoj një dritë që vjen

Përhapet deri tek mëndja ime e lodhur kaq shumë sot

Mos Zoti që gjithçka shikon na mëshiron e po vjen mes nesh

Për një shpresë të re, jetë, pa luftra, sundime dhe lot?!

 

Hap derën e dhomës, hap dritaren, ndez dritat radhë

Kjo mbyllje ka mpirë ëndrra, këngë por jo mirësi

Atë e sjell për tu rilindur e pastër jetë e re mbi tokë

Me forcën e vetme, në çdo zemër vetëm Ti Perëndi!

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button